ที่ที่ฉันยืนอยู่

 

รู้นะว่าวันแม่กำลังมาถึง

แล้วก็เข้าใจทุกคนที่เปลี่ยนรูป display picture ไม่ว่าจะทั้งใน BBM หรือ FB 

เป็นรูปตัวเองถ่ายคู่กับคุณแม่

ใครๆก็รักแม่

ฉันเองก็รักแม่

...

มันจึงช่วยไม่ได้จริงๆที่่ระหว่างกด BBM แล้วจะอิจฉา display picture ของเพื่อนๆ

มันไม่รู้จะห้ามยังไงกับน้ำตาที่ไหล

กลัวว่าคนอื่นใน BTS จะตกใจ ยัยนี่เป็นอะไร ทำไมจู่ๆยืนเช็ดน้ำตาป้อยๆ

...

ทวีตไปว่า เกลียดตัวเองตอนนี้ที่ร้องไห้เหมือนเด็กๆ

ฉันไม่รู้จะทำยังไงเพราะฉันคิดถึงผู้หญิงคนนั้นเหลือเกิน

คนที่ฉันเรียกว่า แม่

 

ชีนเน่เพื่อนรักทวีตกลับมา

ปล่อยให้น้ำตาไหลไปก็ได้

มันเป็นข้ออ้างให้เธอใช้ทิชชู่เพื่อเช็ดน้ำมูกและจมูกแดงๆนั้นก็ไม่เป็นที่น่าสงสัย

ทวีตขอบคุณเพื่อนไป...ไอเดียแจ่มจริงๆด้วยสิ

 

สุดจะทนไหวนะ

นัดแฟนกินข้าวก็ไม่รู้จะทำยังไงกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

พยายามยืนกลั้นสะอื้นอยู่ที่สถานีวงเวียนใหญ่ตั้งนาน

ผ่านไปพักนึงกว่าจะรู้ตัวว่าเพลง Someday - Lydia มันโทนเศร้า

ถึงว่าทำไมจิตตกไปเรื่อยๆ

เลยกระชากหูฟังออกซะ

หยิบแว่นสายตาในกระเป๋าออกมาใส่แล้วยืนตั้งสติอยู่สักพัก

 

...

 

3 ปีแล้วนะคะที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

23 ปีที่ผ่านมาเรานอนข้างๆกันตลอด

ถึงมันจะ 3 ปีแล้วแต่หนูก็ยังรับไม่ไหวอยู่ดี

 

วันก่อนหนูหยิบโตเกียวทาวเวอร์มาอ่าน หลังจากที่อ่านครั้งแรกแล้วร้องไห้เป็น ชม.

ซึ่งก็ไม่รู้จะหยิบมาอ่านทำไมเพราะเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมเลยค่ะ

วันรุ่งขึ้นไปทำงาน เพื่อนทักเลยว่าทำไมแกตาบวม

แย่จัง

 

...

 

คิดถึงหม่าม้ามาก มากจนไม่รู้จะบอกยังไงว่ามันมากแค่ไหน

เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าหนูไปทำสังฆทานให้นะคะ

รักหม่าม้าที่สุดในโลกเลยค่ะ