ที่ที่ฉันยืนอยู่

4 ปีที่แล้ว ฉันได้พบกับพี่เดคคนหนึ่ง

เขาไม่มีอะไรสะดุดตาฉัน แต่เราคุยกันถูกคอ

แม้จะน้อยคำนัก เพราะฉันยังเขินพี่เขาอยู่

เราอยู่โปรดักชั่นละครเวทีด้วยกัน

เขาเป็นนักแสดง ฉันเป็น back stage

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเราสนิทกันแค่ไหน

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรารู้สึกดีๆต่อกันมากแค่ไหน

ที่ฉันดีใจ คือตราบจนวันนี้ ความรู้สึกนั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เราอาจไม่ได้คุยกันบ่อยเหมือนเคย

อาจไม่ได้พบกันเหมือนเคย

แต่ ...

.

.

.

.

.

.

"เก็บเงินด้วย เรียนจบแล้วนะเรา"

"พี่คงไม่ห้ามอะไร เราโตแล้ว แต่ก็ดูแลตัวเองด้วย อย่าสูบจัดนัก"

"ร้านที่พี่นั่งประจำเปิดเพลงแบบที่พี่คิดว่าโอเล่น่าจะชอบแน่ๆ"

.

.

.

"..."

"..."

"คิดถึงพี่จังค่ะ"

.

.

.

จะเป็นเพื่อนคุ้มครองตักเตือน

ดังเช่นเพื่อนผู้หวังดี

ความหวาดกลัวทั้งหลายที่มี

บอกฉันซิบอกมา

หากวันใดพบเจอ

ใครทำเก้อจงรู้ว่า

โว้วๆ ...ขวัญตา

ซบลงมาบนบ่าฉัน

.

.

.

"รูปนี้อ๊อฟหวงมากนะ

เป็นรูปสีน้ำมันรูปแรกที่อ๊อฟวาด

มีคนขอหลายคนมาก

แต่อ๊อฟไม่ให้ใครเลย

โอเล่ต้องเก็บรักษาดีๆนะ"

.

.

.

"รูปยังอยู่ไหม?"

"อยู่สิคะพี่"