เปลี่ยนแปลงอย่างหวั่นไหว
posted on 02 Feb 2007 12:27 by gethigh in naturalistismเคยคิดว่าตัวเองไม่มีอีโก้
วันนี้จึงได้รู้ว่าตัวเองคิดผิด
(คนแบบนั้นไม่มีอยู่ในโลกหรอก)
...
เคยเข้าใจว่าเป็นคนปรับตัวง่ายกับทุกสถานการณ์
วันนี้เพิ่งรู้ว่ามันไม่เสมอไป
...
ฉันจะไม่อยู่ในกะลา
ทุกอย่างมันต้องปรับ - เปลี่ยน
เรายังคงความเป็นตัวเอง
แต่เพราะเราออกมาสู่โลกใบใหญ่แล้ว
และเราต้องทำงานร่วมกับผู้อื่น
ต้องทำเพื่อให้ผู้อื่นยอมรับ
บอกตัวเองว่าอย่าจองหอง --- แท้จริงแล้วเธอแทบไม่รู้อะไรเลย
"ฉันต้องการ...การเรียนรู้" จำประโยคนี้ได้ดี ... ย้ำตัวเองไว้ตลอด
ที่ที่ฉันยืนอยู่ ไม่ใช่ที่เฉพาะตัวฉันเองอีกต่อไป
หากยังคงยึดมั่นถือมั่นในสิ่งที่เคยเชื่อ
ฉันอาจสูญเสียพื้นที่ไปในที่สุด
.
.
.
"หากคุณคิดจะรับใช้ศิลปะ คุณต้องรักอย่างหมดหัวใจ
คุณต้องจริงใจกับมัน
แต่หากสิ่งที่คุณทำไม่ใช่ pure art คุณต้องปรับตัว
โลกข้างนอกนั้นโหดร้าย คุณต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน"
.
.
.
หนูเข้าใจแล้วค่ะครู
.
.
.
ฉันไม่อาจนอนมองท้องฟ้า
และปล่อยให้ก้อนเมฆลอยผ่านไปเปล่าๆได้อีกแล้ว
วันนี้ฉันเดินอยู่ท่ามกลางกระแสของอะไรบางอย่างที่ฉันยังไม่กล้าบ่งชี้แน่ชัด
ฉันจึงจำเป็นต้องละทิ้งก้อนเมฆและสายน้ำผืนนั้นไว้เบื้องหลังไว้ชั่วคราว
และเพียรพยายามที่จะเรียนรู้ว่า เดินอย่างไรไม่ให้ล้ม
.
.
.
ฉันคิดถึงสะพานไม้นั้นเหลือเกิน
คิดถึงสายลมและเสียงกีต้าร์เคล้าคลอ
.
.
.
ความทรงจำที่ดีที่สุดเป็นหยดน้ำที่คอยเติมให้ฉันไม่แห้งตายไปเสียก่อน
ฉันดื่มกินความฝันของตัวเอง
ครุ่นคิดและใคร่ครวญถึงวันพรุ่งนี้
แม้ว่ามันอาจไม่มีจริงก็ตาม
.
.
.
"ดีใจที่แกมีความสุขกับทุกความฝันของตัวเอง"
สหายเอย ... เธอจะรู้ไหมนะ
ว่าความฝันนั้นน่ากลัวเหลือเกิน
...
...พรุ่งนี้จะมีจริงไหมหนา...
...
...
...
...
...
...
ฉันจะไม่ยอมแพ้ จะไม่ยอมล้ม
... ไม่ยอม ...
edit @ 2007/02/02 12:30:13
ตัวเองเป็นใครและต้องการอะไร...
..........ชีวิตมีแต่หัวเราะกะอวกกกก
#1 By rafilmstruck on 2007-02-02 13:56