หญิงสาวบนชั้น 7
posted on 02 Aug 2007 12:21 by gethighตุบ!
เพล้ง!
เพล้ง!
โครม!
เพล้ง!
โครม!
ฮือ..............................................................

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เนต
ตอนที่ผมกลับมาถึงห้อง เธอก็ทรุดตัวนั่งร้องไห้อยู่ท่ามกลางกองซากปลักหักพังอยู่แล้ว แถมยังสะอื้นเสียจนน่ากลัวว่าตึก35 ชั้นที่เธอพักอาศัยอยู่นั้นจะถล่มลงมาในพริบตา รอบกายเธอนั้นเต็มไปด้วยซากของสิ่งที่เธอ "เคยรักและหวงแหน" ทั้งเครื่องแก้ว หมอนอิง กรอบรูป ...ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ห้องชุดหรูราคาเหยียบ 10 ล้านในยามนี้ไม่ต่างอะไรกับกองขยะราคาแพง
เวลาผ่านไปนับจำนวนนาทีไม่ได้ เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แม้น้ำตานั้นจะหยุดไหลไปนานแล้ว และเกิดคราบเกลืออยู่ตามแก้มใสของเธอดูเป็นด่างดวง แต่เธอก็ไม่อินังที่จะปาดมันทิ้ง บางทีเธออาจจะไม่รู้สึกตัว ไม่อยากแยแส หรือไม่อยากอีกต่างๆ นานาเกินกว่าคนที่แอบมองอย่างผมจากอพาร์ตเมนท์ฝั่งตรงข้ามจะเดาออก หากเธอคอยจะมองไปที่ประตูห้องอยู่เรื่อย บ้างก็เหลือบสายตามองที่ระเบียงอย่างหวาดระแวงชอบกล
คุณกำลังคิดว่าผมเป็นคน 'ระดับเดียว' กับเธอล่ะสิครับ ผมต้องขอตบไหล่คุณหนักๆ สักทีแล้วบอกว่า ''ผิดครับ ผิดถนัดเลยทีเดียว'' นั่นแน่ ...คุณกำลังเลื่อนขึ้นไปอ่านวรรคบนใช่ไหม ที่ผมเพิ่งบอกคุณไปว่าเธออยู่คอนโด 35 ชั้น ...อ่านให้ดีสิพวก ผมไม่ได้บอกว่าเธออยู่คอนโดชั้นที่ 35 เสียหน่อย
ผมพักอยู่ที่อพาร์ตเมนท์ฝั่งตรงข้ามคอนโดเธอ หนำซ้ำผมยังอยู่ชั้น9 และเธออยู่ชั้น7 อีกต่างหาก กล้องส่องทางไกลซูมพิเศษของผมจึงทำงานได้ดีอย่างไม่มีติดขัด
ผม 'ส่อง' เธอมา 3 เดือนแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่ห้องนี้พร้อมกับคนรักของเธอ คุณจะว่าผมสอดรู้สอดเห็นก็ไม่ผิดนัก เพราะชีวิตตามประสานักศึกษาของผมมันก็ไม่มีอะไรให้จรรโลงอยู่แล้ว ทุกวันหลังเลิกเรียน ผมจะตรงกลับมายังห้องพักพร้อมการ์ตูน ซีดีหนัง ...ผมหมายถึงหนังทั่วๆ ไปครับ ไม่ใช่หนังอย่างว่านะ อย่าคิดลึก นอกจากนั้นก็มีข้าวกล่อง และกาแฟ 1 ถุงที่ผมต้องดื่มทุกเย็นเพื่อที่มันจะได้ออกฤทธิ์ถ่างตาให้ผมสามารถส่อง เอ้ย! สามารถท่องหนังสือได้ดึกๆ ต่างหาก
คุณคงเห็นแล้วใช่ไหม ว่าการที่มีสาวสวยให้ผมแอบมองทุกวัน มันเติมความชุ่มชื่นในหัวใจให้ผมได้มากแค่ไหน ...ภาพที่ติดตาตรึงใจผมที่สุดเห็นจะเป็นเวลา 7 โมงเช้าของทุกวัน เธอจะออกมารดน้ำดอกไม้ที่ระเบียงห้อง เป็นดอกอะไรผมก็ไม่รู้แน่ชัด แต่ที่แน่ๆคือกระถางมันใบใหญ่เอาเรื่องทีเดียว ...แต่จะว่าเธอสวยก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ผมว่าเธอน่ามองมากกว่า ...ใบหน้าเรียว แก้มใส ผมเหยียดตรงประบ่า และท่าทางเรียบร้อยนั่น ดูยังไงก็ไม่เบื่อจริงๆ ครับ เสียเพียงอย่างเดียว เธอออกจะขี้อ้อนน่ารำคาญไปสักหน่อย ผมเห็นเธอพะเน้าพะนอคนรักอย่างกับลูกแมว ถ้าเขาจะรำคาญแล้วทิ้งเธอไป ผมก็ไม่แปลกใจหรอกครับ
เอ ...นี่ผมกำลังอิจฉาอยู่รึเปล่าเนี่ย
นี่ก็ผ่านมา1 ชั่วโมงแล้วหลังจากที่เธอลงมือทำลายข้าวของในห้องเสียเหี้ยนและนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่กระดิกตัวไปไหน แม้ว่าผมเองนั้นจะกินข้าวหมดแล้ว อาบน้ำเสร็จแล้ว เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน บางทีเธออาจจะกำลังรู้สึกอยู่ในใจเงียบๆก็ได้นะครับ ว่าการที่เธอสลัดภาพนางในวรรณคดีแล้วหันมาสวมบทนางร้ายในทีวีที่บ้าคลั่งเขวี้ยงปาข้าวของราคาแพงๆ ที่คนรักของเธออุตส่าห์ซื้อมาตกแต่งห้องทุกสัปดาห์นี่มันงี่เง่าขนาดไหน นอกจากจะเสียดายของแล้วยังต้องเปลืองแรงทำความสะอาดอีก ผมคิดพลางส่ายหัวไปด้วย
แล้วเมื่อไหร่เสียงหนวกหูข้างนอกจะหมดเสียทีก็ไม่รู้นะครับ ผมละเบื่อจริงๆ เสียงรบกวนโสตพวกนี้ ไม่รู้ว่ารถราบ้านเรามันจะวิ่งอะไรกันนักหนานะครับ เดี๋ยวก็เสียงหวอรถพยาบาล เดี๋ยวก็หวอรถตำรวจ มลพิษทางเสียงชัดๆ
ตอนนี้ผมเดาว่าพวกคุณบางคนคงเดาเรื่องออกแล้วใช่ไหมครับ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ผมว่าเธอถูกแฟนทิ้งแหงๆ ...จะเป็นแค่แฟนหรือมากกว่านั้นผมก็ไม่ขอเดาล่ะ เพราะบางทีเธอก็ปิดม่านเสียมิดชิดทั้งที่มันกลางวันแสกๆ ผมก็เลยไม่รู้จริงๆ ว่าเขาและเธอทำอะไรกันบ้างในห้องแห่งความรักห้องนี้
แหม ...จะเรียกห้องแห่งความรัก ผมก็รู้สึกผิดกับเธออย่างบอกไม่ถูกนะครับ เหมือนกำลังเหน็บแนมเธอชอบกล เอาเป็นว่า มันเคยเป็นห้องของเธอและเขาก็แล้วกัน
ตอนนี้เธอกำลังปัดกวาดเศษซากแห่งความทรงจำอยู่ครับ แต่ดูท่าทีเหมือนเธอกำลังสะใจอะไรอยู่ซักอย่าง บางทีอาจจะสะใจที่ได้ทำลายข้าวของก็ได้นะครับ คนเราบางทีเวลาโมโหหรือกดดันมากๆ การทำลายข้าวของนี่เป็นทางออกที่วิเศษเลยนะครับ ผมเองก็ได้แต่คิด ไม่เคยทำจริงๆ หรอก ข้าวของสมัยนี้ราคาถูกๆ เสียที่ไหน
มองอยู่เพลินๆ ผมก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างนะครับ รู้สึกระเบียงมันโล่งๆชอบกล แล้วผมก็ค้นพบครับ ว่าที่มันโล่งก็เพราะเจ้ากระถางดอกไม้นั่นมันหายไป บางทีเธออาจจะทุ่มมันทิ้งไปแล้วก็ได้นะครับ ลองว่าแม่คุณทำลายข้าวของซะขนาดนั้นแล้ว สาอะไรกับกระถางดอกไม้ดินเผาธรรมดา ผมว่าก็คงไม่มีเหลือเหมือนกัน
ว่าแต่ทำไมเสียงหวอของรถตำรวจถึงดังไม่หยุดเสียทีก็ไม่รู้นะครับ ผมชักรำคาญมากขึ้นทุกที นั่งอดทนอ่านการ์ตูนไปได้อีกสักพัก ผมก็อดรนทนไม่ไหวขอเยี่ยมหน้าออกไปดูหน่อยเถอะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นข้างล่าง
รถตำรวจเปิดไซเรนดังสนั่นอยู่ข้างล่างครับ หน้าคอนโดหรูของเธอเลยทีเดียว แถมยังมีไทยมุงเต็มเลยครับ ไม่รู้เค้ามุงอะไรกัน แต่ผมว่างานนี้ต้องมีใครตายแหงๆ ผมเบนสายตาไปมองเธอที่ชั้น 7 เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อลงไปมุงกับเค้าบ้าง
เธอยังคงปัดกวาดเช็ดถูห้องของเธออยู่เหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขียนเล่นๆค่ะ ^__^
มี 1 คอมเมนท์มาถามว่า ตกลงมีใครตายหรือเปล่า / เป็นอุบัติเหตุหรือการฆาตกรรม ...ตรงนี้ปล่อยไว้เป็นเงื่อนงำให้ผู้อ่านขบคิดและตีความกันเอาเองนะคะ ^__^ ไม่เฉลยค่ะ
...
...
...
โดยส่วนตัวคิดว่า เรื่องสั้น / ละคร / หนังสือ 'ที่ดี' ...ควรจะเว้นช่วงว่างทางความคิดไว้ให้ผู้อ่านได้จินตนาการหรือสงสัยกันต่อ ..."การบอกหมด" นอกจากจะไม่สนุกและทำลายอรรถรสของเรื่องแล้ว ยังเป็นการดูถูกสติปัญญาของผู้อ่านอีกต่างหาก
...
...
...
แนะนำ ติชม วิจารณ์ได้นะคะ ขอบคุณและน้อมรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
edit @ 2007/08/02 13:18:04
)
ดำเนินเรื่องพลิ้วค่ะ สร้างอารมณ์ให้คนอ่านชัดเจน และตอนจบที่ผูกปมให้คนอ่านได้วาดตอบจบเอง เจ๋งค่ะ ชอบมาก
คิดถึงเหมือนกันค่ะ

-- เธอฆ่าแฟนเธอหรือป่าว หรือว่ากระถางต้นไม้ตกลงไปโดนหัวใคร
-- รีบมาเฉลยนะคะ จะกลับมาอ่าน
-- เขียนเก่ง เขียนได้น่าติดตามมากๆ เลยค่ะ ชอบๆ
#1 By Evil-minded Angel on 2007-08-02 12:38