ที่ที่ฉันยืนอยู่

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เนต

ความหวังแอบมองความฝันมาแสนนาน

เขาพบเธอทุกวันที่ป้ายรถเมล์เวลา 8 โมงเช้า ยืนห่างกันประมาณ 8 ก้าว

คนทั้งคู่ยืนรอรถเมล์ป้ายเดียวกันมา 8 ปีแล้ว นอกจากนั้นยังขึ้นรถเมลสายเดียวกันอีกด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือสาย 8

ทั้งคู่ไม่เคยพูดคุยกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ความฝันเรียบร้อย น่ารัก ถูกสเปค ความหวัง ทุกอย่าง ปัญหาก็คือ เขาไม่รู้ว่าตัวเขาเองนั้นตรงตามสเปคของเธอรึเปล่า ...บางทีอาจจะไม่ก็ได้ เขาคิดอย่างท้อใจ ที่เขาคิดอย่างนี้เพราะตลอด 8 ปีที่เขาแอบมองเธออยู่ห่างๆแค่ 8 ก้าวนั้น เขาเห็นว่าเธอเป็นเด็กเรียน ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะเห็นเธอยืนรอรถเมล์โดยปราศจากหนังสือเรียนในมือ ขึ้นไปบนรถเมล์เธอก็ยังนั่งอ่าน ขนาดรถเมล์สาย 8 ที่ขึ้นชื่อลือชามากความแรงของรถว่าสะท้านยุทธภพขนาดไหน เธอก็ยังอ่านได้อย่างไม่แคร์ยมบาลเหมือนกันส่วนเขาในตอนนั้นยังเป็นเด็กนักเรียนช่างกลไว้ผมเกรียน ...ไม่รู้ว่าเธอจะมองเขายังไง

...แต่ไม่ว่าเธอจะมองเขายังไง เขาก็มองเธอด้วยใจไปแล้ว...

เช้าบางวันในฤดูฝน เขาจะเดินกางร่มออกมาจากบ้าน ในมือจะมีร่มพับคันเล็กๆอยู่อีกหนึ่งคัน เขาหยิบมันออกมาเผื่อจะพบว่าเธอยืนหลบฝนหมิ่นๆใต้ชายคาป้ายรถเมล์ที่คนเยอะมากเกินไป เขาอาจจะได้รวบรวมความกล้าที่จะยื่นร่มอีกคันให้เธอ เผื่อว่าบางทีอาจจะมีโอกาสได้คุยกับเธอสักคำ

...แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสอย่างนั้นเลยสักครั้ง...

ตอนนี้เขาทำงานแล้ว เธอเองก็ทำงานแล้วเหมือนกัน เขาและเธอยังคงยืนรอรถเมล์ป้ายเดียวกัน แต่ครั้งนี้คนละสายแล้ว ...บางวันรถคันที่เขารอก็มาก่อน เขาก็ยังไม่ขึ้นเพราะอยากรอส่งเธอขึ้นรถ หากวันใดรถคันที่เธอรอมาก่อน เขาก็จะยิ้มส่งเธอทุกครั้งหลังจากที่รถคันนั้นวิ่งออกจากป้ายไปแล้ว

เขาครุ่นคิดว่าเขาบ้าหรือเปล่าที่ทำเรื่องน้ำเน่าอยู่คนเดียวแบบนี้ แล้วเขาก็ตอบตัวเองว่า ถึงจะบ้าแต่เขาก็มีความสุขที่ได้ทำแบบนี้

เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาว ขณะที่เขาเดินออกมาที่ป้ายรถเมล์และคาดหวังว่าจะเห็นเธอยืนรอรถเมล์คนเดียวอย่างเคย ...แต่วันนี้มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเธอกำลังยืนอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ท่าทางของทั้งคู่ดูสนิทสนมกัน ...เขายืนอึ้งและหัวสมองตื้อไปหมด พลันรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ถูกเลย

...สายลมหนาวบาดผิวยิ่งกว่าที่เคย...

จะแกล้งเสหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อก็คงดูแปลกๆ เขานึกอยากได้ไม้กวาดทางมะพร้าวมาอยู่กับเขาในเวลานี้ ...เขาจะได้เสกวาดใบไม้แล้วเขยิบไปใกล้ "สองคนนั้น" เพื่อฟังว่าทั้งคู่กำลังหัวร่อต่อกระซิกเรื่องอะไรกัน

...ทำไมนะ ทำไมเธอจึงดูสนิทสนมกับเขาเหลือเกิน...

...เขากระวนกระวาย ...กลัว ...กลัวว่าเธอจะมีเจ้าของเสียแล้ว

...ทำไมเขาถึงไม่เคยพยายามเริ่มต้นเลยนะ...

วันรุ่งขึ้น เขาเดินออกจากบ้านมาอย่างไม่สบายใจนัก ไม่นึกอยากไปป้ายรถเมล์ป้ายเดิม ...เขาคิดไปสารพัด ...กลัวว่าจะได้เห็นภาพบาดตาอย่างเมื่อวานอีกครั้ง เขานึกไม่ออกเลย ว่าถ้าเห็นเธอยืนอยู่กับผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาจะทำหน้าอย่างไรดี

แต่เปล่า ...เธอยืนอยู่คนเดียว ...ยังคงดูเรียบร้อยน่ารักเหมือนเมื่อ 8 ปีก่อน

...เขารู้สึกว่าลมหนาวอุ่นขึ้นกว่าเมื่อวาน...

ดังนั้นเขาจึงสูดลมหายใจลึกคล้ายพยายามเรียกกำลังใจให้ตนเอง แล้วเดินไปยืนรอรถเมล์ด้วยระยะห่าง 7 ก้าว

เธอหันมาช้าๆ และยิ้มให้เขา

ชอบหรือไม่ชอบ คิดยังไง ...วิจารณ์กันหน่อยนะคะ ^__^ จะนำไปปรับปรุงงาน ...ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ