ที่ที่ฉันยืนอยู่

เมื่อวานฉันไปกินข้าวเย็นกับป๊าหลังจากที่เราไม่ได้เจอหน้ากันมา 2 เดือน

ป๊าฉันเป็นคนค้าขาย ติดต่อลูกค้าสารพัดสารเพอยู่แถบอีสาน เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ฉันจะได้เจอหน้าป๊าเดือนละประมาณ 7 วัน ...ตอนนี้โตแล้ว แย่กว่าเดิม เราเจอกันเดือนละ 4 ชั่วโมงเท่านั้นเอง

ตอนที่แม่ยังอยู่ ฉันก็อยู่กับแม่ ความที่เป็นลูกสาวคนเดียว แม่จึงรักนักหนาและค่อนข้างตามใจ อะไรที่ฉันอยากได้และไม่เกินกำลังทรัพย์มากไปนัก แม่จะหามาให้ฉันทุกอย่าง ฉันเป็น 'เด็กสปอยล์' นั่นแหละ ถ้าพูดกันตรงๆ

ป๊ามักจะเรียกฉันเวลาฉันดื้อให้แม่ได้ยินว่า "ลูกเธอๆ"

ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว บ้านที่เชียงใหม่ถูกล็อคไว้และไม่มีใครไปอยู่ ป๊าจะกลับไปทำความสะอาดและอยู่บ้านเดือนละ 2-3 วันแล้วจึงตีรถกลับไปทำงานทางอีสานต่อ

บางวันที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้คุยกับป๊ามานานพอดูแล้ว ฉันจะโทรไปหา และบ่อยครั้งที่มันโอนเข้าระบบฝากข้อความ นั่นแปลว่าตอนนั้นป๊าทำงานอยู่ฝั่งลาว ...ประเทศลาวเลยล่ะ

เมื่อวานป๊าโทรมาราวๆ 3 โมงเย็น บอกว่าตอนนี้อยู่กรุงเทพแล้วนะ

"กินข้าวเย็นด้วยกันนะคะ"

... ... ...

ฉันชวนป๊าไปกินโกเบสุกี้ ที่ The Mall ท่าพระ (แน่นอน ป๊าจ่าย )

ระหว่างเดินเข้าห้าง ป๊าพูดขึ้นมาว่า ...เวลาผ่านไปแป๊บๆ หม่าม้าไม่อยู่ 1 ปีแล้ว...

นั่นเป็นสิ่งที่ฉันนึกมาตั้งแต่ย่างเข้าเดือนมิถุนายน

.

.

.

เรานั่งกินสุกี้กันเงียบๆ แม้ในร้านจะเปิดเกมโชว์ของเกาหลี (ที่ฟังไม่รู้เรื่อง) และ MV เพลง Nobody (โกเบทุกสาขาเปิดเหมือนกันหมดเลยใช่ไหม? ตอนไปกินที่ MBK ก็แบบนี้) แต่ระหว่างเรา - สองพ่อลูก - ก็ยังเงียบอยู่ดี

เรื่องที่เราคุยมีแต่เรื่องเดิมๆ

...งานเป็นยังไงบ้าง

...เศรษฐกิจ ชีวิต ความเป็นอยู่ของคนลาว

...จะกลับเชียงใหม่วันไหน

ฉันพยายามชวนป๊าคุยเรื่องอื่นๆ พยายามบอกเล่าเรื่องราวละครเวทีที่ตัวเองไปทำมา แต่รู้ดีว่าจะพบกับความเงียบ ป๊าไม่เคยเห็นด้วยตั้งแต่ตอนที่ฉันเลือกละครเวทีเป็นวิชาเอกตอนเรียนมหา'ลัยแล้ว (ที่ได้เรียนเพราะแม่เป็น back up)

เรานั่งกินสุกี้กันไปเรื่อยๆ เป็นเวลา 1 ชั่วโมงครึ่งที่ฉันรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอ ฉันแทบไม่ได้คุยอะไรกับป๊าเท่าไหร่เลย

มันอาจเป็นช่องว่างระหว่างพ่อคนจีนกับลูกสาวที่เป็นคนกรุงเต็มตัว แต่ไหนแต่ไรมา ฉันก็โตมากับแม่อยู่แล้ว จริงอยู่ที่ครอบครัวเราก็มักจะออกไปเที่ยวกัน กินข้าวนอกบ้านด้วยกันเมื่ออยู่กันพร้อมหน้า แต่ความจริงก็คือ ฉันไม่ได้สนิทกับพ่อเท่าที่ฉันสนิทกับแม่ เราไม่สามารถคุยกันได้ทุกเรื่องอย่างที่ฉันคุยกับแม่

ตั้งแต่แม่ไม่อยู่ ฉันรู้ดีว่าป๊าเหงาแค่ไหน

เหงา แต่ก็ยังเลือกที่จะอยู่คนเดียว

ฉันเคยบอกป๊าตั้งแต่ตอนที่แม่เพิ่งเสียใหม่ๆว่า หาผู้หญิงดีๆสักคนแล้วแต่งงานใหม่ก็ได้นะ หนูไม่ว่า ...ฉันโตแล้ว ไม่ใช่เด็กมีปัญหาที่จ้องจะขัดขวางความสุขของพ่อตัวเอง ฉันอยากให้ป๊ามีใครสักคนมาดูแล ...โดยเฉพาะเมื่อเราสองคนใช้ชีวิตคนละที่ยิ่งกว่าตอนที่แม่ยังอยู่เสียอีก ฉันอยู่ของฉัน ป๊าอยู่ของป๊า ...คนละทิศ คนละทาง ห่างกันเป็นพันกิโลเมตร...

ระหว่างเดินไปลานจอดรถ ฉันพูดขึ้นมา ...เร็วจัง หนูอายุ 25 แล้ว...

ใช่ เวลามันเร็วมาก ...ป๊าบอก

ฉันเงียบไป แล้วลองถามคำถามที่คาดเดาคำตอบไว้อยู่แล้ว

"หนูหาเรื่องไปอยู่เมืองนอกสักปีนึงดีมั้ยคะ"

...ก็เอาสิ หนูโตแล้ว อยากทำอะไรก็ให้รีบทำ หนูยังไม่มีภาระ ไปอยู่เมืองนอกหาประสบการณ์ก็ดีเหมือนกัน...

ฉันเหวอ นี่มันผิดคาด! ฉันคิดไว้ว่าป๊าต้องไม่ให้ไปแน่นอน  แค่ไปอยู่หอที่นครปฐม 4 ปีนี่ก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว

...เวลามันเร็ว... ป๊าย้ำอีกครั้ง

ฉันสงสัย เวลามันเร็ว เค้าบอกกับฉัน หรือรำพึงกับตัวเองกันนะ

.

.

.

ป๊าส่งฉันลงที่หน้าหอแถววงเวียนใหญ่

ฉันจะได้เจอป๊าอีกทีก็เดือนหน้า ... แค่ 4-5 ชั่วโมงเหมือนเคย

ก่อนลงจากรถ ฉันหันไปหอมแก้มป๊าฟอดใหญ่ๆทีนึง จำได้ว่าตอนเด็กๆยังทำอยู่บ่อยๆ แต่พอโตมากลับเริ่มห่างกับป๊ามากขึ้น ก็เลยไม่ได้หอมเหมือนเคย ...ทั้งที่จริงๆแล้ว ฉันควรจะได้กอดเค้าบ่อยๆด้วยซ้ำ

ดูแลตัวเองดีๆนะ ...ป๊าบอกโดยไม่มองหน้าฉัน

แล้วหนูจะโทรไปหานะคะ ...ฉันบอกเค้าก่อนที่จะปิดประตูรถ ป๊าพยักหน้าให้ทีนึง

รถปิคอัพสีเขียวหม่นค่อยๆออกตัวไป

และกว่าฉันจะเห็นรถคันนี้อีกที

ก็เดือนหน้า...หรืออาจจะนานกว่านั้น