ที่ที่ฉันยืนอยู่

ป่วยค่ะ

ไม่ได้ป่วยแบบนี้มานานแล้ว

เมื่อวานตื่นแต่เช้าไปทำงานก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอบ่ายๆเริ่มรู้สึกหนาวผิดปกติ แล้วก็รู้สึกแย่ๆแบบไม่มีเหตุผล เลยประเคนพาราฯให้ตัวเองไป 1 เม็ด

ผ่านไปเกือบ ชม. เริ่มรู้สึกดีขึ้น แม้จะยังหนาวๆอยู่ แต่ก็นะ ...เย็นวันศุกร์ มันต้องไปไหนสิ

เลิกงาน 5.30 เลยนั่งเรือด่วนเจ้าพระยาไปเกยที่ท่าพระอาทิตย์ เดินทอดน่องเข้าซอยวัดชนะสงคราม หยุดตัวเองที่ร้านเหล้าเล็กๆ "Infinity" ซึ่งเป็นร้านประจำ

ลมเย็นๆ

ความมืดที่โรยตัวลงเรี่ยสายน้ำ

ไฟส้มและสะพานสีเขียวแก่ ผสานกับความคึกคักที่สะพานพุทธ

พระปรางวัดอรุณที่งามสง่าราวกับเป็นสถานที่ในดาวดวงอื่น

นั่นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

สั่งวุ้นเส้นผัดขี้เมามากิน

ทันทีที่คำแรกเข้าปาก รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าไม่อร่อย

เป็นเพราะลิ้นเราขม หรือเพราะเปลี่ยนจากขี้เมาทะเลเป็นขี้เมาเนื้อ รสชาติเลยเปลี่ยน?

กินจนหมดจาน

ฝนตกหนักมาก

รู้สึกมึนหัวมากขึ้นเรื่อยๆ

เลยตัดสินใจกลับที่พำนัก

ร่มคันเล็ก

อากาศเย็นมาก

จากพระอาทิตย์สู่สนามหลวง

เดินในความเงียบ

หนาว

...

อุ่น

...

ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้

ความรู้สึกของการแยกจาก

อยากอยู่นานๆ แต่ร่างกายไม่ไหวแล้ว

กลับมากินพาราฯไปอีก 2 เม็ด

หลับเป็นตาย

ตื่นมาอีกที 9 โมง

หนาวมาก

นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ล้างท้องกินเจ

เลยโซเซไปหยิบนมถั่วเหลืองที่ซื้อเตรียมไว้ดื่มไป 1 กล่อง

หลับเป็นตายอีกครั้ง

ตื่นมาอีกทีเที่ยง

ยังคงหนาวอยู่ -*-

ฝืนตัวเองให้กินข้าวต้มกับเห็ดกระป๋องไป แล้วกินพาราฯไปอีก 2 เม็ด

หลับเป็นตายอีกครั้ง

ตื่นมาอีกที 4 โมง

ร้อนมาก...

เหงื่อท่วมตัว

ยังคงมึนๆอยู่แต่คิดว่าคงสร่างไข้แล้ว เลยลุกไปอาบน้ำ

สายน้ำเย็นปะทะกับร่างกายที่ร้อนผ่าว

ไม่ได้รู้สึกสบายตัวขึ้นมาเลย กลับมาหนาวอีกรอบ -*-

หลับเป็นตายอีกครั้ง

ตื่นมาอีกทีหนึ่งทุ่ม

นอกจากความรู้สึกผะอืดผะอม ครั่นเนื้อครั่นตัว ก็ไม่หนาวแล้วล่ะ

ถ้าคืนนี้กลับมาหนาวอีก

คิดว่าหลับคราวนี้...คงจะตายจริงๆ -*-

หลายปีก่อน

เคยป่วยแบบนี้

แต่ตอนนั้นไข้สูงกว่านี้มาก วัดได้ประมาณ 42 องศา

จำได้ว่ารู้สึกแย่สุดๆ แค่ลุกขึ้นจากที่นอนก็ล้มลงไปกองกับพื้น

โลกหมุน - โลกมืด

กินอะไรก็อาเจียนออกมาหมด

แต่ตอนนั้นมีแม่อยู่

แม่ซื้อข้าวต้มหมูมาให้กิน เรากินไปคำเดียวก็คายทิ้ง รู้สึกว่าร่างกายต่อต้านทุกอย่าง

ร่างกายยอมรับอย่างเดียวคือมืออุ่นๆของแม่ที่เช็ดตัวให้

นั่นเป็นสัมผัสเดียวที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น

วันนี้ป่วยอีกครั้ง แม้จะไม่หนักเท่าตอนนั้น แต่ก็รู้สึกแย่มาก

ที่รู้สึกแย่เพราะคิดถึงตอนที่ป่วยตอนนั้นนั่นแหละ

...

ก็ต้องดูแลตัวเองแล้วล่ะ

ต้องฝืนกิน บังคับตัวเองให้อาบน้ำ

โอเคนะ เราโตขึ้น ร่างกายแข็งแรงขึ้น (มั้ง) ไข้สร่างในวันเดียว

มีแรงมานั่งอัพบลอคแล้ว

ทั้งหมดที่เขียนมาแค่อยากจะบอกว่า

รักแม่มากเลยค่ะ

ใครที่คุณพ่อคุณแม่ยังอยู่กับตัวเอง

กอดเค้ามากๆ อยู่บ้านซะบ้าง ใช้เวลากับครอบครัวให้เยอะๆนะคะ

ไอ้ที่โดนเค้าดุเค้าด่า โมโห รำคาญจนไม่อยากอยู่บ้าน

ถึงเวลานั้นจะรู้ว่า คุณยอมทุกอย่างแค่ขอให้กลับบ้านไปแล้วเจอเค้าก็พอแล้ว

ปล.

- อยากไปเดินงานหนังสือแล้วนะ!

- อยากดูรถไฟฟ้ามาหานะเธอด้วย

- ถ้าพรุ่งนี้หายป่วยแล้วจะไปดูละครเวทีของรุ่นน้อง เพราะวันนี้ยังรู้สึกป้อแป้อยู่

- แรงบันดาลใจในการเขียนเอนทรี่นี้มาจากการอ่านบลอคเอนทรี่นี้ค่ะ http://subway.exteen.com/20091017/entry