เราเป็นลูกคนเดียวและอยากมีน้องสาวมาก

 

... ... ...

 

ตอนเด็กๆมีเพื่อนสนิทอยู่คนนึงชื่อ เปิ้ล 

สนิทกันมากจนคนแถวนั้นเรียกเราสองคนว่า คู่หูโอเปิ้ล (ฟังดูเหมือนยี่ห้อรถเลยเนอะ)

เปิ้ลมีพี่ชายคนนึงชื่อ โหน่ง

มันทะเลาะกันทุกวัน

ทะเลาะทุกเรื่อง บ้าบอคอแตก

เอาหมอนฟาดกัน เขวี้ยงรองเท้าใส่กัน กระชากเสื้อจะต่อยกัน

ย้ำอีกครั้ง ...มันทะเลาะกันทุกวันจริงๆ

จนเราสงสัยว่าพี่น้องคู่นี้มันอยู่ด้วยกันได้ไง นี่มันรักกันรึเปล่า

 

มีอยู่มาวันนึง 

ไปเดินเล่นที่ห้าง New World ตรงบางลำภูกับเปิ้ล

โหน่งก็ไปด้วย

แน่นอน มันทะเลาะกันไปตลอดทาง

ตามประสาเด็กๆ เรากับเปิ้ลวิ่งที่ชั้นสวนสนุก

ไปเล่นสระลูกบอล เล่นสไลเดอร์ สนุกกันไปมา

โหน่งแยกไปเดินเล่นที่อื่น

จนเราจะกลับบ้าน เปิ้ลพยายามโทรหาโหน่ง แต่ติดต่อไม่ได้

เราบอกเพื่อน กลับกันก่อนก็ได้มั้ง โหน่งมันก็เดินกลับบ้านเองได้

(บ้านเปิ้ลอยู่แถวๆถนนพระอาทิตย์ เดินไปห้างนี้ได้สบายๆ) 

แต่เปิ้ลไม่ยอม

เปิ้ลเป็นห่วงโหน่งมากว่าโหน่งหายไปไหน

 

เป็นลูกโทนมาก็นาน ไม่เคยเหงา

แต่ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกอิจฉาคนที่มีพี่มีน้อง และรู้สึกเหงาขึ้นมาทันที

ทะเลาะกันจะเป็นจะตาย แต่ยังไงเค้าก็เป็นพี่น้องกัน ตัดกันไม่ขาด

ทำไมตูไม่มีพี่น้องกะเค้าบ้าง T T

 

ยิ่งพอโตมาเห็นเพื่อนบางคนหนีบพี่สาวไปเที่ยวด้วยก็ยิ่งอิจฉา

บางคนแชร์ตู้เสื้อผ้ากับน้องสาว แบ่งเสื้อผ้ากันใส่

แย่งขนมกันบ้าง แต่ก็น่ารักดี

 

อยากมีน้องสาวสักคนจริงๆนะ 

อยากมีใครสักคนไว้ให้รัก ไว้ให้ห่วง

เวลาเดินผ่านร้านเค้กน่ากินๆ ร้านขนมน่าอร่อย แต่เราอิ่มแล้ว

ก็นึกขึ้นมาว่าถ้ามีน้องจะซื้อไปฝากมันแน่ๆ

 

... ... ...

 

ตอนเรียนอยู่มหา'ลัย

มีคนซื้อกระรอกให้เป็นของขวัญ

ตื่นเต้นมากเพราะชีวิตนี้ไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเอง

อยากเลี้ยงหมาแต่ก็ทำได้แค่ให้ข้าวหมาข้างบ้าน

จนมันหนีมาคลอดลูกในบ้านเราซะงั้น = =''

 

เราตั้งชื่อกระรอกน้อยนี้ว่า ต๊อกแต๊ก

ต๊อกแต๊กโคดเชื่องเพราะเราเลี้ยงตั้งแต่ตัวมันเพิ่งหายแดงไม่นานนัก

เราขี่จักรยานเข้า ม. แล้วให้มันเกาะบนไหล่ได้สบายๆเลย

 

เวลาอยู่ห้อง เราจะเอามันใส่กรงไว้ ตัวเราก็นั่งทำงาน เล่นเนตไปเรื่อย

ต๊อกแต๊กมันก็จะร้องกี๊ดๆๆๆ ไม่หยุด

พอปล่อยมันออกมาเท่านั้นแหละ มันไต่ขึ้นมาหาเลย

 

เคยเอาไปเรียนอิ้งด้วยทีนึง

ใส่กล่องกระดาษ ปอกกล้วยไว้ให้เรียบร้อย

มันร้องเว้ย

กี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อจ.ฝรั่ง กำลังสอนๆอยู่นี่ชะงักเลย

 

มีครั้งนึงเอากล้วยให้ต๊อกแต๊กกิน

แต่เราคงบิชิ้นใหญ่ไปหน่อย

ต๊อกแต๊กกลืนไม่ลง

และเริ่มตาถลนนิดๆ

o_0

แว๊กกกกกกกกกกกกกกก

นาทีนั้นสติจะแตก

โชคดีมี รพ.สัตว์ อยู่หน้า ม.

หมอคีบกล้วยออกมาจากปากต๊อกแต๊กง่ายเหมือนเล่นกล

วันนั้นต๊อกแต๊กได้วิตามินบำรุงร่างกายกลับมาด้วย

ส่วนเราโดนไปเหนาะๆ 500 บาท

 

ต๊อกแต๊กน่ารักและอย่างที่บอก เชื่องมากกกก

พาไปนั่งเล่นด้วยกันใน ม. ก็ปล่อยให้วิ่งเล่นตามใจชอบ

พอเรียกชื่อทีเดียว มันวิ่งจู๊ดกลับมาหาเราเลย

 

ตอนนั้นรู้สึกเหมือนได้น้องสาวเป็นของตัวเองเลยทีเดียว

ประคบประหงม รักสุดๆ

 

แต่อยู่มาวันนึง

เราต้องไปเชียงใหม่กับที่บ้าน

พ่อแม่ไม่รู้ว่าแอบเลี้ยงกระรอกไว้ที่หอ

ถ้ารู้ต้องโดนด่าแน่ๆเพราะเค้าแอนตี้การเลี้ยงสัตว์ทุกประเภท

เราเลยฝากต๊อกแต๊กไว้กับรุ่นน้องที่ ม. หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

 

นครปฐมหนาวแล้วตอนนั้น

 

กลับมาจากเชียงใหม่ได้วันเดียว

กำลังนอนอยู่ที่บ้านที่กรุงเทพ

รุ่นน้องโทรมาเสียงสั่น

บอกว่า ต๊อกแต๊กซึมมาก

ไม่เล่น ไม่ร่าเริงเหมือนเคย

คงเหงาและคิดถึงพี่

มันไม่ยอมซุกตัวนอนในขี้เลื่อย

ตื่นมาเมื่อเช้า ก็เห็นว่านอนนิ่งแล้ว

คงหนาวตาย

 

 

 

 

 

 

...ช็อกไปเลย...

 

 

 

 

 

 

 

บอกน้องไปว่าไม่เป็นไร เราไม่โกรธ

น้องไม่ได้อยากให้มันตายซะหน่อย

น้องช่วยเอาต๊อกแต๊กไปฝังแถวๆองค์พระด้วยตามที่เราขอ

 

ตั้งแต่วันนั้นมา(ยัง)ไม่กล้าเลี้ยงอะไรอีกเลย

เพราะถ้าเราดูแลมันได้ไม่ดีพอ แล้วทำให้มันตาย

นอกจากจะเสียใจสุดๆ สงสารมันสุดๆ ยังบาปสุดๆอีก

 

... ... ...

 

ยังไงก็ยังอยากมีน้องสาว

อยากมีใครสักคนที่เราสามารถรักได้แบบไม่มีเงื่อนไข...ได้จังเลยนะ

 

ปล. คิดถึงต๊อกแต๊ก...

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คิดถึงพี่สาว.......^^

#3 By รักคือ? on 2010-07-09 18:58

อันนี้คอนเฟิร์ม มีพี่น้องมันดีจริงๆ นะคะ..
คุยกับคนอื่นไม่รู้เรื่อง คุยกับน้องตัวเองก็ได้ ถึงจะกวนกันเถียงกันเรื่อยๆ แต่ก็รู้ว่ามีแต่น้องเราเท่านั้นแหละ ที่จะไม่โกรธเราจริงจัง..

ลองมีเพื่อนสนิทที่ง้องแง้งหน่อยๆ ดูไหมคะ ได้ฟิลคล้ายๆ กัน.. big smile

#2 By แอ้ on 2010-07-09 02:09

อยากมีพี่น้องเหมือนกัน

เรื่องของสัตว์เลี้ยง เราก็เคยร้องไห้ให้กบพวกเขามากเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่เข็ดที่จะเลี้ยง

#1 By Paa orKant on 2010-07-08 20:11