ที่ที่ฉันยืนอยู่

ณ moment นี้

ฉัน

จำเป็นต้อง

'เรียนรู้'

ในการ

อดทน เงียบ
สงบปาก สงบคำ
เป็นใครอีกคนนึงที่ฉันไม่เคย 'คิด' จะเป็น

ที่จะ

ยิ้มอย่างสุภาพ
หรือ
หุบยิ้มบ้างก็ได้

ที่จะ

พูดคำว่า 'ค่ะ ได้ค่ะ ตกลงค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ'

และไม่พูดอะไรมากกว่านั้น

ที่จะ

ใจเย็น

และ

หัวเราะให้เบาลง

เพราะ

ในโลกนี้

ไม่มีที่ว่างสำหรับคนเพียวๆ

ทุกอย่างดูเหมือนจะหนักเกินไป

แต่ฉันต้องทนรับมันให้ได้

แต่จะให้ตัดความจริงใจที่มีต่อความรู้สึกนั้น

...ฉันทำไม่ได้...

ฉันกำลังเจ็บปวด

กระแสแห่งกาลเวลาก็ไหลไปไม่หยุด

และฉันก็ไม่อาจยืนขวางไว้

ฉัน

ต้องตื่นจากโลกใบนั้น

แยก

ความฝัน - ความทรงจำ - ความจริง

ให้ออกจากกัน

ถามว่าเจ็บปวดไหม

แล้วฉันจะตอบว่ายังไง

คงมีเพียงความเงียบในบรรยากาศ

ที่พอจะอธิบายถึงความเป็นไปของสิ่งทั้งมวล

ที่พอจะบอกได้ว่า ความหมายของความขมขื่น คืออะไร

***

เป็นการเปิดบล็อคที่ไม่สวยเลยใช่ไหม

แต่จะให้ฉันทำยังไง

ถ้าคุณบังเอิญผ่านเข้ามาในห้องสีส้ม

และคิดว่าจะพบกับอะไรที่มันสดใส

...ฉันก็เสียใจด้วยแล้วกัน...

ฉันแค่ชอบสีส้ม

ชอบความสว่างสดใสของสีส้ม

ใครหลายคนบอกว่าฉันสดใส

แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?

- ชีวิตฉันไม่ส้มแบบนั้นหรอก -

ฉันคิดว่างั้นนะ

edit @ 2007/01/06 11:05:46